🛑 मायेसारखी मावशी… आठवणींचा खजिना घेऊन निघून गेली

🛑 सत्यवती बापू गावकर (वय ८० वर्षे) — कायम आपल्या आठवणीत

🎥 KOKAN LIVE BREAKING || NEWS CHANNEL

✍️ लेखक -सीताराम गावडे, संपादक, कोकण लाईव्ह ब्रेकींग न्यूज चॅनेल

🎴सावंतवाडी, दि-१०:- बुधवार, दिनांक ३० जुलै रोजी आमच्या कुटुंबावर एक मोठं दुःख कोसळलं. माझी सख्यी मावशी, सौ सत्यवती बापू गावकर, वय ८० वर्षे, हीचं दुःखद निधन झालं. जरी वयाच्या एका टप्प्यावर हे नैसर्गिक मानलं जात असलं, तरी ज्या माणसांनी आयुष्यभर इतरांसाठी जगणं निवडलं, त्यांचा असा अचानक निरोप काळजाला चटका लावणारा ठरतो.

आईच्या तीन बहिणींमधील मावशी दुसऱ्या क्रमांकाची. माझ्या आईचा पाठींबा, सावली आणि खंबीर आधार. माझे वडील मी केवळ एक वर्षाचा असताना गेले. घरचा कर्ता पुरुष गमावल्यावर आईवर जबाबदाऱ्यांचं मोठं ओझं पडलं. कमवणारी व्यक्ती घरात कोणी नव्हती. अशा वेळी, सख्खा भाऊ नसलेल्या आईसाठी मावशी आणि मावसाच खरे आप्त झाले. त्यांनी आईच्या आयुष्यात फक्त भावकी नव्हे, तर पालकत्वही निभावलं.आमच्या बालपणात मावशीच्या घरी सुट्ट्यांमध्ये जाणं म्हणजे साठवलेल्या आठवणींचा खजिना. मामाच्या घरासारखा अनुभव आम्हाला मावशीच्या घरातूनच मिळाला. ती आमच्यावर जशी माया करायची, ती कोणत्याही आईपेक्षा कमी नसायची. आम्ही तिचे पुतणे नव्हतो, तर तिच्या प्रेमात आम्ही तिचीच लेकरं होतो. आई गेल्यानंतर मावशीच एकमेव खंबीर आधार उरला होता. पण काळाने तो शेवटचा आधारही हिरावून घेतला.

आमची शेती चराठा वझरवाडी येथे होती. आई पाचही मुलांना घेऊन शेतावर असायची. मावशी ओटवणे ते कारिवडे मार्गे तब्बल १२ किलोमीटरचं पायी अंतर पार करून शेतावर यायची. मावशी आली की आम्ही तिच्या भोवती गोळा व्हायचो. मग ती मोटल उघडायची आणि त्यातून आणलेले घावणे-चटणी, मटण-भाकरी आम्हाला द्यायची. त्या क्षणांची गोडी आजही मनात ताजी आहे.

सुमारे पाच वर्षांपूर्वी मावशी मला म्हणाली — “बाळ्या, डोळ्यांनी दिसत नाही, ऑपरेशन करायला सांगितलं, तू काय ते कर…” मी तिला सांगितलं, “जसं मावशाचं ऑपरेशन करून घेतलं तसं तुझंही करणार.” आणि काही दिवसातच मावशीचं ऑपरेशन करून घेतलं. मावशीला पुन्हा दिसायला लागलं. संपूर्ण ओटवणे गावात मिळेल त्याला सांगायची — “माझ्या बाळ्याने माझं ऑपरेशन करून दिलं.” तिच्यासाठी ती मोठी गोष्ट होती. मी मात्र, जशी माझी आई तशीच मावशी या नात्याने ते केलं. मावशीला माझा मोठा अभिमान होता — “आमचो बाळो मोठो साहेब आसा, सगळे मोठे साहेब माझ्या बाळ्याकच साहेब म्हणतत,” असं सांगताना तिचं ऊर अभिमानाने भरून यायचं.

गावात तिचं स्थान, तिचं प्रेम, तिचा साधेपणा आणि जिव्हाळा हे सर्व लोकांच्या मनात कायम घर करून आहे. तिच्या जाण्याने गावानेही एक मोलाचं व्यक्तिमत्त्व गमावलं आहे. अनेक घरांमध्ये, अनेक आठवणींमध्ये आज मावशीचं नाव भरून आलं आहे.

मावशी म्हणजे नुसतं नातं नव्हे, ती एक माणुसकीची शिदोरी होती. ती गेल्यानंतर ती रिकामी जागा शब्दांनी भरून निघणं अशक्य आहे. पण तिचं प्रेम, तिचा संघर्ष, तिची साथ हे सर्व आमच्यासाठी नेहमीच प्रेरणास्थान राहील.

ईश्वरचरणी हीच प्रार्थना की, परमेश्वर तिला शांती देवो आणि हे दुःख पचवण्याची ताकद गावडे आणि गावकर कुटुंबियांना देवो.

ओम शांती… 🙏