🛑 बबन साळगावकर राजकारणातून का बाजूला फेकले गेले ,हट्टी स्वभाव की महत्वाकांक्षा ठरली कारणीभूत

🛑 एक कार्यकर्ता हरवला,समाजकारण जिंकलं, पण राजकारण हरलं”

L🎥 KOKAN LIVE BREAKING || NEWS CHANNEL

✍️ संपादकीय : सीताराम गावडे

🎴सिंधुदुर्ग, दि-०८:- बबन साळगावकर..सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातील एका संघर्षशील कार्यकर्त्याचं नाव.कोणत्याही राजकीय वादळात न डगमगणारा, कोणत्याही नेत्यासमोर न वाकणारा, आणि कोणत्याही संधीसाठी आपल्या तत्वांशी गद्दारी न करणारा नेता. पण आज, त्या नावाचं अस्तित्व राजकारणाच्या प्रवाहात कुठं हरवलं – याचा विचार कोणी करतंय का?तर त्याचं उत्तर नाही असंच येतं

भगव्या टिळ्यापासून सुरुवात… आणि हताशतेत शेवट

शिवसेनेच्या सुवर्णकाळात, बाळासाहेब ठाकरे यांनी “विजय भव” म्हणून भगवा टिळा लावलेला माणूस – सावंतवाडीच्या राजकारणात आपली चुणूक दाखवण्यासाठी सज्ज होता.मात्र ‘उमेदवारी’ या नावाखाली होत असलेल्या सौद्यांमध्ये साळगावकरांची उमेदवारी “हॉटेल व्यावसायिकांच्या” हातात गेली.

त्यांचा संयम, पक्षनिष्ठा आणि राजकीय शिस्त लक्षात घेता त्यांनी यावर उघड बंड न करता – राजकारणाची नाडी समजून घेतली, आणि शिवराम दळवी यांच्या प्रचाराला लागले व शिवराम दळवी सावंतवाडी मतदारसंघात शिवसेनेचे पहिले, आमदार झाले.अनेक वर्षे शिवसैनिकांनी पाहिलेले स्वप्न सत्यात उतरले पण त्या सत्यात त्यांचा हक्काचा बबन नव्हता..शिवराम दळवीं कुठेही भाषण असले आणि व्यासपिठावर बबन साळगावकर असले की कोणताही संकोच मनात न ठेवता ज्यांच्या मुळे मी विधानसभेत पोहचलो ते सन्माननीय बबन साळगावकर असा उल्लेख आवर्जून करत..–् तेव्हाच बबन साळगावकर काय चिज आहे हे स्पष्ट .होत असे.मग हे नेतृत्व मागे का पडले..

नेहमीच कुणाचा तरी ‘उपयोग’, पण स्वतःचं नुकसान

बबन साळगावकर यांचं संपूर्ण राजकीय जीवन म्हणजे इतरांच्या लाभासाठी वापर झालेला कार्यकर्ता.

कोणीतरी त्यांच्या प्रामाणिक प्रतिमेचा उपयोग करून विधानसभेपर्यंत पोहोचलं, कोणी नगरपालिकेपर्यंत.

पण तेच साळगावकर जेव्हा आपला मार्ग निवडू लागले, तेव्हा त्यांना पाय ओढण्याचे डाव सुरु झाले.शिवसेनेत अपमानीत होऊन राहण्या पेक्षा घरी बसेन असे ठरवून बबन साळगावकर व त्यांचे सहकारी जेव्हा तटस्थ राहिलेत तेव्हा राजकारणात चाणाक्ष असलेल्या केसरकरांनी त्याना राष्ट्रवादीत घेतले,व पहिल्याच नगर परिषदेच्या निवडणुकीत तिन्ही नगरसेवक झाले,त्यात उमेश कोरगावकर सुरेश भोगटे यांचा समावेश होता.पुढे उमेश कोरगावकर व दिपक केसरकर यांचे मतभेद झाले,व उमेश कोरगावकर यांनी तडकाफडकी नगरसेवक पदाचा राजीनामा दिला व पोटनिवडणुकीत पुन्हा अपक्ष म्हणून निवडून आले.

बबन साळगावकर पुढे उपनगराध्यक्ष व नगराध्यक्ष झाले व पुन्हा थेट निवडणुकीत शिवसेनेवरती लढले, नगराध्यक्ष झाले पण शिवबंधनही बांधलं नाही – ही त्यांची राजकीय सडेतोड शैलीच होती.

पण एक मोठी चूक झाली – जनतेच्या अपेक्षांचं ओझं न पेलता त्यांनी आमदारकीसाठी नगराध्यक्षपद सोडलं.ही गोष्ट सावंतवाडीच्या जनता विसरली नाही… आणि त्याचं फळ म्हणून त्यांना राजकारणातून बाहेर फेकलं.शहराने विधानसभा व पुढे झालेल्या नगराध्यक्ष पदाच्या पोटनिवडणुकीत आपला रोष मतपेटीतून व्यक्त केला.

राजकारणात निष्ठेची किंमत नसते… आणि पैसा ‘नेता’ बनवतो

साळगावकरांनी ४० वर्षात राजकारणातून ४० रुपयेही मिळवले नाहीत, हा त्यांचा अभिमान असावा, पण तेच त्यांचं दु:खही ठरलं.

आजच्या राजकारणात पैसा, पाश, चमक, आणि चेहऱ्यावरचा ‘ब्रँड’ हाच नेता ठरतो.साळगावकरांकडे होती प्रामाणिकपणा, लोकसंग्रह संघर्षशीलता…पण नव्हता पैसा. आणि नव्हता “राजकारणाची भाषा समजणारा गॉडफादर.”

एकच वैरी ठरला… तो म्हणजे यशस्वी सहकारी!त्यांचे निकटवर्तीय दीपक केसरकर – एकेकाळी साळगावकर व उमेश कोरगावकर,अनिता भाईडकर यांच्या मुळे झळकलेले म्हणजे जेव्हा काॅग्रेस मधून दिपक केसरकर यांना डावलून ॲड दिलीप नार्वेकर यांना नगराध्यक्ष करण्याचे ठरविण्यात आले तेव्हा दिपक केसरकर यांनी बड केले त्या बंडाला शिवसेनेच्या या तीन नगरसेवकांनी साथ दिली नसती तर दिपक केसरकर नगराध्यक्ष झाले नसते व त्यावेळी ते बाजूला फेकले गेले असते मात्र तोच केसरकर यांचा राजकीय टर्निंग पाॅइंट ठरला. केसरकर गेले पुढे… आणि साळगावकर राहिले मागे.

प्रत्येक यशस्वी सहकाऱ्यामध्ये वैरी दिसू लागला की कार्यकर्ता संपतो!

साळगावकरांनीही तीच चूक केली… केसरकरांच्या वाढत्या प्रभावाला स्वाभिमानी विरोध केला.

परिणाम – साळगावकर ‘निवडणुकीत’ हरलेच नाहीत, तर राजकारणात ‘गमावले’ गेले.

सारांश : हरलेला नाही, फेकला गेलेला कार्यकर्ता

बबन साळगावकर हरले नाहीत – त्यांना हरवण्यात आलं.

त्या रणनीतींनी, त्या गटबाजीने, त्या सौद्यांनी, आणि शेवटी – त्यांच्या स्वतःच्या हट्टाने.

आज ते ना शिवसेनेत आहेत, ना राष्ट्रवादीत, ना काँग्रेस, ना भाजपमध्ये…

पण आजही कोणी सावतवाडीत विचारलं, “कोण खरा कार्यकर्ता होता?”

तर उत्तर येतं – बबन साळगावकर.

पण दुःख हेच, की राजकारण ‘खऱ्यांचं’ नव्हे, ‘काम करणाऱ्या पण मौन धारण करणाऱ्यांचं’ नसतं.

राजकारण हे आता शोभेचे दुकान झालंय.

पैशाने घेतलेली उमेदवारी, PR ने तयार केलेली प्रतिमा, आणि सोशल मिडियावर उभं केलेलं आभासी जनाधार – हेच खरे मताचे दावेदार बनत आहेत.

शेवटी…

बबन साळगावकर हे राजकारणात असो वा नसो –

ते एक विचार आहेत.

एक स्मृती आहेत, की “सच्चा कार्यकर्ता कितीही लढला, तरी शेवटी राजकारणाची भाषा न समजली, की त्याला काढून टाकलं जातं.